آ موزش  های لذت بخش،رویکردی است که در آن دانش آموزان و کودکان بازی می کنند و آموزش با فعالیت

لذت بخش صورت می گیرد.افلاطون بر این عقیده است که پس از تولد کودک باید زندگانی او همراه با حرکت و

جنب وجوش باشد و نیز شرایط زندگانیش چنان باشد که از یک سو دستخوش درد،ترس و تشویش نباشد و

از سوی دیگر نازپرورده بار نیاید.

سقراط نقش بازی را در رشد و پرورش کودکان و در تحول منش آنان می پذیرد و آنرا زمینه ای

می داندبرای شناختن توانایی های آنان.برای آموزش کودکان زور به کار نبرید و بگذارید

آموختن برای آنان به شکل بازی درآید و بدین سان توانایی ها یشان را بهتر خواهید شناخت.

جان لاک درباره ی آموزش کودکان بر خوشایند کردن جریان آموزش تاکید می کند و بازی و

سرگرمی را برای فرا گرفتن الفبا،و به کار بردن کتاب های داستان،را برای آموزش خواندن

پیشنهاد می کند.دیدگاه اسلام درباره ی تاثیر بازی در رشد:

قصه ی حضرت یوسف(ع)را همه شنیده ایم که برادران حضرت یوسف به بهانه ی بازی و

سرگرمی او را به صحرا بردند و در چاهی انداختند و ماجرا ادامه پیدا کرد تا پایان داستان.جالب

اینجاست که یعقوب پیامبر (ع)در برابر استدلال فرزندانش نسبت به نیاز یوسف(ع) به گردش و

تفریح هیچ پاسخی نداد و عملا آن را پذیرفت این خود دلیل بر این است که هیچ عقل سالمی

نمی تواند این نیاز فطری و طبیعی را کنار بگذارد.اسلام با توجه به این نیاز فطری دستور

می دهد کودکان را تا هفت سالگی آزاد بگذارید تا بازی کنند.در روایتی از حضرت محمد(ص)

آمده است هر کس که کودکی نزد اوست باید برای او کودک شود می توان از این حدیث فهمید

که آموزگاران که کودکان برای تعلیم و تربیت به آن ها امانت داده می شود باید با احساسات و

تمایلات کودکانه آشنا باشند و آن ها را درک کنند و خلاصه زبان کودکی را بلد باشند.در آخر این

توصیه را به معلمان عزیز دارم که با دانش آموزانتان کودکانه رفتار کنید و آموزش را برای آن ها

بصورت بازی در بیاورید چرا که بازی،زبان کودکانه است و شخصیت کودکان را می سازد.